Het ongeval

Hoewel de weerman vertelt dat de windsnelheid de laatste jaren is afgenomen moet ik hier met regelmaat van een klok aflopen, tegen de wind opboksen bedoel ik, vaak speelt dan ook het nummer van Boudewijn de Groot door mijn kop, de eenzame fietser, met dit verschil dat ik me geen eenzame fietser voel, ik fiets alleen, ja, maar alleen zijn is geen synoniem voor eenzaam zijn. Zeker niet als je weet dat je eenzaam kan zijn terwijl je niet alleen bent. Nu is die wind op zich niet dramatisch, eens je weet uit welke hoek of kant die komt, dan kan je er wat mee spelen en heb je de keuze tussen vertrekken met wind op kop, of terugkomen met wind op kop, je kan uiteraard ook kiezen voor zijwind zowel in het op- als afrijden maar dat is zelden een goede keuze, dat is een technische materie waar toch niemand iets van gaat begrijpen dus zal ik het niet uit de doeken doen.


Meestal hou ik wel rekening met die windrichting, voor ik op tocht ga steek ik mijn neus, en de rest van mijn lijf, even buiten in de tuin om de richting uit te pluizen, de hersencellen schieten daarop in werking en tekenen een parcours uit in mijn hoofd dat ik dan min of meer tracht te volgen, nu ja, het is meer een soort grove richtlijn, echt een doel heb ik zelden, het gaat me om de kilometers, het buiten zijn, het sportieve, het opzoeken en overschrijden van mijn eigen grenzen, maar zelden vertrek ik om ergens naartoe te gaan. Wat nu die wind betreft, dat neusvoelen is dus zinloos he, tegen dat ik van de tuin naar de voordeur ben geslenterd is die immers weer van richting veranderd, dus onderweg komt het er min of meer op neer dat ik altijd wind op kop heb. Uiteraard is dit enkel gevoelsmatig zo, ik geloof niet dat er een of ander ‘ding’ de wind constant met me laat meedraaien om me te jennen, zo narcistisch ben ik nu ook weer niet, net niet.

Neen, het gegeven steeds die wind van voor te voelen heeft louter te maken met de snelheid aan welke ik fiets, koppel dat aan mijn gestalte en het lijkt er dus voortdurend op dat ik moet opboksen tegen die wind, wat maakt dat ik onderweg ook wel regelmatig verbaal van jetje zit te geven tegen diezelfde wind, dat haalt niets uit maar het houdt me bezig als de muziek niet denderend is of als er niet genoeg knappe vrouwenbenen passeren uit de andere richting. Woensdagmiddag is een ideaal fietsmoment wat dat betreft trouwens, zo tussen half twaalf en drie.

Toen ik onlangs zo weer eens aan het opboksen was tegen die wind, de mond ver open om toch maar niet trager te gaan rijden, rechtstaand op de trappers, oerkreten uitbrakend om de wind weg te blazen, toen gebeurde het dus, vanuit een blinde hoek kwam hij op me af, recht op me af met een snelheid die een stuk hoger lag dan normaal, wat kwam door enerzijds mijn snelheid die het vertikte toe te geven aan het geblaas en zijn snelheid, verhoogt door de bries. Ontwijken was niet meer mogelijk gezien de korte afstand en de dubbele snelheid, wie een beetje kunde heeft van fysica snapt wat ik bedoel, wie het niet begrijpt, die heeft pech gehad.

Op het laatste nippertje kon ik mijn hoofd nog wat laten zakken om het allerergste te voorkomen, nu bleef het bij een botsing ter hoogte enfin, pats op dus, mijn zonnebril, gelukkig is die nogal ruim bemeten en van een stevig materiaal, gelukkig voor mij, niet voor mijn tegenligger echter, maar ja, het alternatief was niet in een reflex omlaag duiken en dan was het niet tegen die bril geweest, dan was het in mijn openstaande mond geweest dat de impact had plaatsgevonden. En, hoe graag ik ook vlinders zie fladderen, ze opeten daar bedank ik toch wel voor. Maar ik vrees dat deze vlinder de botsing met het polycarbonaat niet overleefd heeft, ik ben niet gestopt om hem te reanimeren hoor, dat zou zinloos geweest zijn aangezien de helft van zijn lijfje toch nog voor mijn ogen bungelde. Het is een jammerlijke zaak, dat wel, en wie er nu in zijn recht was en wie niet, dat is voer voor verkeersdeskundigen, ik reed in elk geval rechts, of toch bijna, hij vloog volgens mij in elk geval te laag, hoewel de mogelijkheid bestaat dat hetgeen ik fietspad noem eigenlijk een landingsbaan voor vlinders is.