Bakvisjes

Ze zijn grappig, ze vallen redelijk frequent voor, ze zijn goed voor het zelfbeeld maar ze zijn ook enerverend bij momenten, de zwijmelmomenten.

Vanmorgen, of eigenlijk op de middag, had ik een afspraak op een interimkantoor, men wou me daar wel eens spreken want er waren vacatures die mij zouden kunnen interesseren, zo luidde de mail. En aangezien ik vandaag toch daar in de buurt was zag ik er geen graten in om er even binnen te springen, vers van de cursus ‘leren schrijven voor analfabeten’, maar schrijven hoefde ik niet te doen, luisteren, hier en daar wat aanvulling geven bij op- en aanmerkingen op mijn cv, paspoort afgeven zodat ze die konden copiëren, de gebruikelijke administratieve rompslomp om vervolgens in een lade te verdwijnen en binnen pakweg drie maanden hetzelfde gedoe nogmaal te ondergaan.

Die interimkantoren zijn overwegend bevolkt door vrouwen, om een of andere mij onbekende reden, misschien zijn vrouwen beter in het omgaan met klanten, zowel werkgevers als werkzoekenden, echt duidelijk is het me in elk geval niet, maar je hoort er me niet over klagen, uiteraard. Ook dit kantoor was bevrouwd, overwegend met bakvisjes van vooraan in de twintig, geleid door een wat ouder exemplaar dat zich op de achtergrond bevond. Ik bleek een afspraak te hebben met zo’n bakvisje en zo’n bakvisjes zijn dan meestal wel aangenaam om naar te kijken, ze moeten ook vriendelijk tegen je blijven dus kan je daar een beetje mee spelen als je daar zin in hebt.

Nadat ik het meisje had toegelicht waar de gaten in mijn cv vandaan kwamen, de twee verloren jaren dat ik op de loop was voor het krijgstribunaal en de jaren als huisman, wou ze wel wat meer weten over mijn werkervaringen, alle drie. De eerste twee, dat was op zich nog eenvoudig, daar had ze al van gehoord en moest ik dus niet al te veel van uitleggen, maar wat was een test-engineer nu toch ? Het heeft me ongeveer een kwartier geduurd om het haar duidelijk te maken, ik kan zo’n dingen dan ook niet kort uitleggen, dingen die voor mij complex zijn, die kan ik vaak samenvatten in één enkele zin zodat een ander het ook begrijpt, maar zaken die voor mij evident zijn en voor anderen niet ... dat is een heel karwei om dat uit te klaren. Vraag me bv. niet hoe je moussaka maakt want dan ga je het nooit weten terwijl het uiterst eenvoudig is, je begint namelijk met het bakken van een ui, of meerdere uien, dat hangt af van de grootte van de schaal en de smaak die je zelf verkiest. Ik vergeet er trouwens meestal tomaten in te doen, maar aangezien toch niemand mijn recept kent valt dat niet op.

Uiteindelijk begreep ze enigzins wat de functie inhield en ging ze in haar computer op zoek naar een vacature, eerst had ze een milieuvacature gezocht, maar die bleek niet compatibel te zijn met mijn opleiding. Ze vond er eentje dat er ietsje op leek, het was een hogere functie dan die die ik had uitgeoefend, maar kom, je mag ook niet té beperkt kijken naar die dingen en als het moet lul ik me wel in zo’n dingen in, nu heb ik daar nog niet zo’n behoefte aan, maar wat sollicitatietraining kan geen kwaad dus laat ze maar wat zoeken.

Het gesprek ging verder over het bedrijf waarvan de vacature was, dat ik het wel zou kennen want het was marktleider in europa of zoiets, maar het was een bedrijf waar ze heftrucks maken en ik heb zo niet de gewoonte om een heftruck te kopen, dus kende ik het bedrijf niet, ondertussen ben ik de naam ervan dan ook weer vergeten. Terwijl ze haar verhaal over het bedrijf deed, compleet met didactische folder kon ik het niet laten haar eens te bekijken, haar gezicht dan toch, en bleef ik, wellicht bewust, hangen in haar ogen tot ze er ongemakkelijk van werd. Enfin, ze had door dat ik haar aan het focussen was in elk geval en keek me recht in mijn ogen. Eventjes toch, na een paar seconden begon ze te stamelen en was ze heel de draad van haar verhaal kwijt, waarop ze terug naar de folder keek en zowat vanaf nul herbegon. Ik vond het best grappig dat ze zo in de war was door mijn blik, kon ook wel even een egoboost gebruiken en voor het eerst in dagen verscheen er iets dat op een lach leek op mijn snoet. En zo zie je maar, zelfs bakvisjes kunnen je wel eens een leuk moment bezorgen. Of er van die job iets in huis gaat komen ? Ik denk het niet hoor, mijn ervaring met interims is dan ook niet echt positief te noemen maar met een cv als het mijne is het voor die mensen ook niet evident iets te vinden. Teveel gestudeerd, te weinig ervaring, daar komt het wel op neer.

En wat die zwijmelmomenten betreft ... ach, ze zijn enkel storend in situaties waarbij de persoon waarmee ik een gesprek aan het voeren ben me interesseert maar ik denk niet dat dat al gebeurd is, of het is me toen niet opgevallen, dat is immers te dichtbij dan en derhalve te bedreigend.