Smurfen

Toen ik vanmorgen, veel te laat, opstond, was het een dag zoals ze deze maand al alle zijn geweest, zonnig, droog, blauwe hemel, het lijkt wel zomer terwijl het maar midden april is, laat ik daar maar eind april van maken, dan ziet mijn financiële toestand er iets minder belabberd uit. Vandaag zou het echter een drukke winkeldag worden, geen tuindag, geen fietsdag, geen reisdag, gewoon winkeldag, met de winkelfiets en een bankrekening die al in het rood staat. Wat doe je dan ? Bah, je gaat winkelen he, nieuw beddegoed halen, speelgoed voor de apen, grote steps voor hun acrobatiedingen, als je dood bent, dan heb je ook niets meer aan die cijfertjes en ik heb nog een gezonde reserve immers.

Een deel van de spullen die ik nodig had moest ik gaan halen op een twintig km van hier, en jammer genoeg voor mij waren dat net de zware dingen, de steps dus, grote steps, waar ook volwassenen op mogen steppen. Na wat omwegen en verwarde wegadviezen toch de winkel gevonden die ik zocht en zelfs de dingen die ik nodig had en dan moet je nog terug ook uiteraard, met die gevaartes, dat gewicht, in tijdsnood, een race tegen de tijd.

Als je tegen de tijd racet, dan moet je risico's nemen, als je je fiets zwaar belast naar gewicht toe, dan reageert die anders dan dat hij normaal zou doen, de remweg wordt langer, veeeel langer, de bochten kan je niet meer deftig aansnijden, het is dus aanpassen, maar dat heb je niet door als je vertrekt en al zeker niet als je gehaast bent. Ik heb dat toch niet door, maar ik heb dan ook weinig tot geen fietservaring. Ja, dat is sarcasme.

Op een bepaald moment moest ik door het centrum van de grootste stad aan deze kanten, Kortrijk dus, daar kwam ik er pas achter dat remmen iets lastiger is met zo'n gewicht, met alle gevolgen vandien. De voetgangers waren nog net op tijd uit de weg, gelukkig maar en auto's mogen daar niet rijden of niet dwarsen, ik heb er in elk geval geen gezien, tot aan de volgende bocht, die voor het stadhuis waar ik naar links moest, er stond daar een auto in de bocht stil om voetgangers te laten oversteken. Tja, stoppen lukte me ook daar niet meer, en de bocht haalde ik ook niet meer vanwege een te hoge snelheid dus dan knal je dat voetpad maar op en hoopt dat je niemand raakt, er geen paaltjes in de weg staan en je zo snel mogelijk terug op de straat kan gaan rijden. Dat liep wel, het was even schrikken, maar niet problematisch. Dan langs het gerechtshof en daar weerom naar links, tegen de richting in, dat is de kortste weg naar de Leie, vervolgens rechtsop en dan maar op de baan rijden want dat fietspad trekt op geen zak door de werken die ze aan het doen zijn.

Alles liep prima, dacht ik, tot ik aan de Meensepoort kwam en voor het rood stond te wachten. Achter me hoor ik de deur van een auto dichtslaan en voor ik het besef staat er zo'n blauw ventje naast me, een smurf is dan het eerste dat ik denk, maar hij had geen witte of rode muts op, het is ook maar goed dat ik hem niet begroet heb met "Dag smurf". Hij sprak me vriendelijk aan, terwijl degenen die naar rechts moesten al mochten doorrijden. "Kan je dadelijk, na het kruispunt even stoppen aan die bushalte ?" "Ja hoor, geen enkel probleem, agent. Is er iets ?" Zet je dadelijk maar even daar want het is groen ondertussen, klonk het ietwat nors.

Een beetje verwonderd, ik sta immers nooit stil bij mijn eigen gedrag, doe ik dan maar wat me gevraagd wordt. Zou er iets mis zijn met mijn lading ? Die steekt toch niet uit ? Ja, ok, ze steekt wel uit, maar enkel naar boven, niet naar opzij of naar achter dus dat mag toch ? En ik heb geen tijd voor gedoe ook niet trouwens, ik moet de apen van school halen, die is binnen een half uur of zo uit en dat is nog dik tien km van hier. Idioten, hou je met nuttige dingen bezig, of geef me anders een lift in je combi, fiets achterin, dat zou moeten kunnen op zich. Goed, ik zet me aan de kant, of op de kant, hoe je het ook wil noemen en wacht dan maar tot die vent terug uitstapt.

"Heb je ooit van verkeersregels gehoord ?" Euh, ja, tuurlijk. Waarom vraag je dat ? is mijn logische respons, ik ben me van geen kwaad bewust. Oke, ik heb net naast het fietspad gereden, maar kuis dat dan ook op he zeg. "Mijnheer, u hebt zowat elke verkeersregel overtreden die er bestaat." Hij lijkt het nog te menen ook. Ik stamel maar wat en vraag uiteindelijk waar hij het over heeft. Ha ja, ik ga niets toegeven dat ze misschien niet weten he, het zijn maar smurfen hoor, geen mensen waar ik mee omga, tegen smurfen mag je dingen verzwijgen of anders voorstellen, enfin, ik mag dat van mezelf in elk geval, dat is euh creatief zijn met de waarheid of zo.

Hij maakt een opsomming van mijn overtredingen. "Op de markt ben je daar het rood gereden. Daarna heb je op het voetpad gereden." Ik onderbreek hem en vertel dat ik een inschattingsfout heb gemaakt door het gewicht van de bagage, dat het me maar dat ik echt niet meer kon stoppen voor dat licht en dat ik gewoon uit de bocht ben gevlogen door mijn snelheid. "Mag ik even uitspreken ?", vraagt hij op gebiedende toon. "Ja, uiteraard, sorry" komt er nauwelijks hoorbaar uit mijn strot.
"Vervolgens ben je tegen de rijrichting door die straat gereden en daarna heb je hier op de baan maar even op de rijweg gereden want een fietspad is wellicht niet goed genoeg voor je. Wat heb je daar op te zeggen ?" exclameert hij.
Oh shit, I'm in fucking trouble denk ik bij mezelf. Goh, mijnheer de agent, steek ik van wal, ik heb inderdaad wel wat overtredingen begaan, voor dat rode licht kon ik echt niet meer stoppen, ik heb het gewicht en dus ook de remweg verkeerd ingeschat, in die bocht had ik hetzelfde probleem. Het zit namelijk zo, ik moet binnen een dik kwartier mijn kinderen van school halen in Menen en ja, dan is het doorfietsen he, om dat nog te halen. Normaal is dat geen probleem zoiets, maar met die gevaartes in die tassen ... En dat ik hier op de baan heb gereden, dat is omdat dit fietspad momenteel niet berijdbaar is als je sneller dan tien km per uur rijdt, dat zit vol met gaten en zo, dat komt door die werken maar het is echt niet berijdbaar. Dat ik tegen de richting was gereden, dat had ik niet gezien, voor de rest geef ik u volledig gelijk, maar tja, nogmaals ik zou binnen een kwartier daar moeten zijn, ik hoop dat u daar een beetje rekening mee kan houden, hoewel mijn verkeersgedrag inderdaad wel ondermaats was.

Hij begon, tijdens mijn uitleg danig te fronsen, zodanig dat ik even dacht dat hij aan het muteren was. "Denkt u nu echt dat u binnen een kwartier aan die school gaat geraken ?" Euhm ... ik hoop het, het hangt er allemaal wat van af, als ik kan doorfietsen dan kan het nog net lukken, ik ga hier dadelijk langs de Leie fietsen, daar zijn er geen verkeerslichten en dan ik goed doorrijden, misschien dat ik het nog net haal. Tenzij u me mee naar uw bureau moet nemen uiteraard, dan heb ik een groot probleem want er is niemand die ik kan contacteren om de kinderen in mijn plaats te gaan halen. Ik ratel maar lekker door en het lijkt te helpen, of net niet ? Hij roept er zijn collega bij en vertelt hem het verhaal in korte lijnen. Vervolgens schieten ze beide hard in de lach. "Goed, we zullen je geloven voor deze keer, we zien ook wel dat je spullen bij je hebt die voor kinderen bedoeld zijn, maar ik geloof toch niet dat je nog op tijd gaat zijn hoor." Ondertussen staan ze daar beide te lachen alsof ze voor het eerst in maanden een grap hebben gehoord. Ik bedank hen vriendelijk en zet me weer in gang, rechststaand op de trappers om snel snelheid te maken, er komt een bromfiets aan, zo eentje die 25 mogen, of is dat ondertussen 30 ? Geen idee van maar die rijdt me verdorie voorbij. Shit, ga ik dan zo traag, denk ik bij mezelf. Kom, zo haal ik het niet hoor, nog even recht op de trappers, die snelheid moet omhoog. Ik rijd de bromfietser terug voorbij terwijl de combi me achtervolgt, ze volgend de zelfde weg in elk geval. En dan steek ik de baan over, mis bijna mijn bocht daarbij, weeral en zo zijn we op het fietspad aan de Leie. Oef ! Crossen, crossen, crossen, maar ik was wel degelijk op tijd, alleen een klein beetje buiten adem. Wat weten smurfen nu van fietstijden ? Niets dus he. Daarom ook dat je ze smurf mag noemen. Maar toch, bedankt hoor smurfjes, het had me een smak geld kunnen kosten.