Justitia

Tijdens slapeloze nachten, en die gaan er kortelings nog veel zijn vrees ik, dwalen de gedachten een beetje af bij momenten, de fantasie slaat op hol, of is het de angst ?

Net zat ik in een rechtszaal, niet voor het eerst deze dagen trouwens. Het draaide om mijn moraal, mijn manier van omgaan met vrouwen, het totale gebrek aan respect dat ik voor ze heb, of lijk te hebben, of gehad te hebben, de zaak is nog lopende, ziet u.

Ik zat daar als beklaagde op de getuigenbank, in een zaal, volgestouwd met exen van me, het was me een zicht hoor. De exen zaten naast elkaar op een rij, of op twee rijen, dat was niet echt duidelijk, verder zat er nog wel wat publiek en ook een twaalfkoppige jury. Het moet dus een assisenzaak zijn geweest.

Ik had reeds verteld hoe ik met vrouwen omging, dat ik ze niet trouw was geweest sedert mijn scheiding, dat ik er geen respect voor had getoond, dat het vaak niet meer waren dan speeltjes, met als enige functie het bevredigen van mijn ontemmelijke lusten. Toen werd me de vraag gesteld wie van deze vrouwen nu wel een geen speeltje was, of geweest was en ging ik het rijtje met mijn ogen af, en gaf er commentaar bij.

Het begon bij A.B., neen, dat was geen speeltje geweest, zei ik, dat was mijn oude schaakkameraadje.
Dan was A.?. aan de beurt. Neen, geen speeltje, daar had ik zelfs nooit iets mee gehad.
B.D. dan ? Neen, eigenlijk ook niet, die had ik onder mijn vleugels genomen om haar een andere wereld te leren kennen.
C... dan ? Absoluut niet, ok, ik had haar nooit de kans gegeven die ze verdiende maar ze was bijna een deel van mijn gezin geworden toen we samen waren.
P.C. ? Aub, die is buiten categorie.
K.C. was de volgende in de rij. Goh, mijn donskuikentje, die haar naam dankte aan de schattige donshaartjes op haar krachtig gevormde wangen. Dat was toch geen speeltje, dat was mijn donskuikentje die ik voorzichtig uit haar nestje had gehaald en kijk hoe ze daar nu zat, fier als een pauw om de woorden die ik over haar zei.
N.B. Hmm goh, wat kon ik daar over zeggen ? Slechts dit; To infinity and beyond !!!!

Terwijl ik zo het rijtje afging, zag ik beurtelings de betrokkene en beurtelings mezelf, ik straalde als een onecologische straatlamp toen ik me de tijden met hen herinnerde, stuk voor stuk en op het laatst kwam ik er achter dat er helemaal geen speeltjes waren geweest, dat ze allen wel méér waren geweest dan louter speelgoed, maar dat toegeven, toen, neen, dat zou onbricconiaans geweest zijn, dan had men door het pantser kunnen dringen en zou de kwetsbare ik aan de oppervlakte gekomen zijn, daar was toen de tijd nog niet rijp voor.