Dierenarts

Puk, het katbeest dat hier ronddoolt en de oren van mijn kop zeurt heeft de pech een vrouwtje te zijn. Nu heeft ze daar zelf wellicht niet veel last van, maar het maakt wel dat ze zwanger kan worden als ze niet uit haar doppen kijkt, en katten hebben op dat gebied niet echt de reputatie voorzichtig te zijn.

Maar, ik vind het niet kunnen om het beestje te laten steriliseren, ik zou ook niet willen als een kat op dat gebied over mij zou beslissen, dus krijgt Puk de pil (als ik het niet vergeet). Zo’n doosje pillen gaat ongeveer een half jaar mee, gelukkig, maar het is wel een hormonaal preparaat en dus niet vrij te verkrijgen, je hebt een voorschrift nodig, in dit geval dus van een dierenarts.

De vorige keer dat haar pillen op waren ben ik dan ook naar de dierenarts geweest, waar mijn mond zowat openviel van verbazing omdat het een enorm knappe vrouw is. Ik had Puk toen niet meegenomen, ik zou ook absoluut niet weten hoe ik die op mijn fiets moet gaan meezeulen. Maar toen kreeg ik wel te horen dat ik haar volgende keer ging moeten meebrengen. Hormonen zijn namelijk niet zo onschuldig, je kan ook als mens die pillen slikken om je sportieve prestaties te bevorderen bv. Dus nu de pillen weer op zijn, ga ik toch met de kat naar de dierenarts moeten. Tenzij...

Op een nacht, toen ik weer eens niet kon slapen, vroeg ik me af of die dierenarts geen huisbezoeken zou afleggen en dat heb ik dan de volgende dag ook maar eens nagezien, en ja hoor, ze doet ook huisbezoeken. Ik ben er dan ook binnengestapt om haar uit te leggen hoe de situatie zat en met de vraag of ze tijd had om eens langs te komen. Dat bleek geen enkel probleem te zijn, ik moest er dan wel voor zorgen dat het beestje op dat moment thuis was, maar dat is ze meestal.

Nu heeft Puk een eigenaardige gewoonte, soit, ze heeft er veel maar die doen nu niet ter zake. Puk is namelijk asociaal, dat zal ze wel van mij hebben overgenomen. Als er bezoek is, dan wordt dat bezoek straal genegeer door Puk en dan komt ze op mijn schoot zitten, tenzij dat bezoek naast me in de zetel zit, dan kruipt ze op schoot bij het bezoek.

Toen de dierenarts hier was, was het dan ook logisch dat ze die straal negeerde, meer zelfs, op het moment dat de dierenarts naar me toe kwam om Puk te onderzoeken terwijl ze op mijn schoot zat, stoof ze er vandoor en verstopte ze zich. Er was niets aan te doen, behalve dan vertellen hoe het beestje in elkaar stak en wanneer ze naar wie ging. De conclusie lag dan ook voor de hand, de dierenarts zou naast me op de zetel moeten komen zitten als ze Puk wou onderzoeken. En dat hebben we dan ook maar gedaan, gezellig onder het dekentje, wachtend tot de kat zou komen uit jaloezie.

Aangezien Puk ondertussen al langs de tuin was verdwenen is ze niet onderzocht geweest, maar we hebben ons verder wel goed geamuseerd onder dat dekentje, wat eigenlijk ook heel de bedoeling van dat bezoek aan huis was.