Luieren

Zondagen dienen om te luieren, of om zondig gedrag te vertonen, maar dat laatste is niet aangewezen met kinderen in de buurt, dus deze zondag was een luierzondag. De zon was van de partij, er stond een zuchtje wind en ik was moe, de ideale luieringrediënten waren dus volop aanwezig.

Maar om effectief te kunnen luieren heb je wel een zekere rust en kalmte nodig, wat niet altijd evident is met kinderen in de buurt, die heb ik dus eerst gezegd dat ze de boom in konden, hetgeen ze overigens sowieso al van plan waren, met hun provisoire boomhut, hun bouwsel waarlangs het middagmaal omhoog wordt gehezen, het dartsbord op vijf meter hoogte, de boksbal daar nog boven, ze zitten daar goed, in hun boom. Ik sloeg wel even in paniek toen ik hun gesprekjes opving. Noten losmaken. Hoezo noten losmaken ? Het bleek om knopen te gaan gelukkig, er mankeren al noten genoeg nu Mr. Kapper besloten heeft de overhangende takken te 'trimmen'. Wat die mens tegen bomen heeft is me een raadsel, maar ze hangen over zijn draad, dus als hij die wil trimmen, kan ik daar niets aan doen. Of het nog normaal is dat hij de restanten dan over de draad in mijn tuin gooit, dat moet ik morgen eens uitzoeken, het lijkt me niet echt logisch, maar goed, op zich is dat geen ramp, die takken worden door de kids wel gebruikt om hun kamp, ergens anders in de tuin, verder van een omwalling te voorzien, nu nog een wachttoren en dat zal ook wel in orde zijn, laat de chinezen, de russen of de fransen dan maar eens proberen onze vesting in te nemen, het zal ze niet lukken, zeker niet nu de brandnetels weer twee meter hoog staan.

Maar ik was dus aan het luieren, of wou dat toch gaan doen. Rustig muziekje opgezet in de tuin, maar wel hard genoeg zodat ik het nog kon horen achter de vijver en dan gerekt en gestrekt op mijn luxetuinbed gaan relaxen, de meeste mensen zouden zo'n tuinbed een trampoline noemen, voor mij is het echter een tuinbed, het is het enige meubel dat voor mij geschikt is om langer dan een half uur op te liggen of zitten luieren, anders raak ik niet meer recht met mijn versleten rug. Kapotgeneukt wellicht en geen garantie meer op aanwezig.

Ik lag daar dus goed, min of meer, af en toe wat veel kabaal dat uit de boom omlaag denderde, maar de kids denderden niet omlaag dus kon het niet veel kwaad, ik sloot mijn ogen en dreef in gedachten weg, weg naar de vakantie toe, de muziek die opstond deed dienst als voorbereiding op de taal van ginderachter, vanwege te lui om een boek vast te pakken. Ik waande me in de bergen, op het strand, in de bossen -gesteld dat die daar zijn-, in tavernes, op terrasjes. Het was heerlijk.

Af en toe voelde ik iets kriebelen op mijn huid, wat me er aan deed denken dat ik me dringend zou moeten wassen, de helft van de tijd was het me niet duidelijk of ik nu stof rook van het huis, of stof dat op mijn lijf plakte, maar meestal bleken de kriebels geen stof te zijn, maar wel insecten, vliegen, bladluizen, enfin, al dat soort dingen dat je toch liever niet op je lijf hebt zitten, ik toch niet, maar mijn lijf is nogal onweerstaanbaar, ook voor insecten dus, hoewel, de muggen laten me nu toch al twee jaar met rust,misschien vinden ze me wel te oud.

Het ging me dus goed af daar, op het ligding, in de zon, met mijn thee, de muziek en vooral heel veel zin om te luieren, de kriebels voelde ik na een tijd nog wel, maar ik wist ondertussen wel ongeveer wat het allemaal zou zijn dus deed ik de moeite niet meer om mijn ogen nog open te doen, wat het lastig maakte om mijn thee verder uit te drinken trouwens.

En toch, op een gegeven moment voelde ik een vreemde kriebeling op mijn linker onderarm, ik dacht dat er een aap uit de boom was geklommen en me probeerde te verjagen van mijn plaatsje zodat hij de aap zou kunnen uithangen en over de schutting springend met de buren zou kunnen converseren, dus ik negeerde de kriebeling in eerste instantie. Tot ik door de input van auditieve impulsen door kreeg dat de twee apen nog altijd in de boom zaten en er dus geen van hen aan mijn lijf kon zitten prutsen. Dat kat dan ? Neen, die komt niet prutsen aan mijn lijf, die zaagt alleen maar en sluipt 's nachts in mijn slaapkamer om me dan wakker te maken zodat ik ze terug buitenzet. We zijn hier allemaal wel gek, ja.

Uiteindelijk deed ik dan toch maar de moeite om een oog half open te doen, maar het was het verkeerde oog, ik zag enkel het zwarte doek met daaronder een weelde aan onkruid. Het leek me dan ook verstandig het andere oog een keertje te proberen en jawel hoor, dat was met meer succes. Ik zag de lucht, de schutting en mijn arm. En op mijn arm zat er een spreeuw, enfin, die zat niet, die stond, ik weet niet of vogels wel kunnen zitten trouwens. Blijkbaar was ik zodanig aan het luieren dat ik er voor dat beestje uitzag als een tak. Misschien moet ik maar eens wat meer eten naar binnen spelen in de toekomst, dan zijn dergelijke vergissingen niet meer mogelijk. Tss, ik een tak, hoe komen ze er bij ? Ik lijk helemaal niet op een tak, hoewel ik best wel houterig kan overkomen. Maar een tak, neen dat ben ik echt niet. Denk ik.