Justitia

Tijdens slapeloze nachten, en die gaan er kortelings nog veel zijn vrees ik, dwalen de gedachten een beetje af bij momenten, de fantasie slaat op hol, of is het de angst ?

Net zat ik in een rechtszaal, niet voor het eerst deze dagen trouwens. Het draaide om mijn moraal, mijn manier van omgaan met vrouwen, het totale gebrek aan respect dat ik voor ze heb, of lijk te hebben, of gehad te hebben, de zaak is nog lopende, ziet u.

Ik zat daar als beklaagde op de getuigenbank, in een zaal, volgestouwd met exen van me, het was me een zicht hoor. De exen zaten naast elkaar op een rij, of op twee rijen, dat was niet echt duidelijk, verder zat er nog wel wat publiek en ook een twaalfkoppige jury. Het moet dus een assisenzaak zijn geweest.

Ik had reeds verteld hoe ik met vrouwen omging, dat ik ze niet trouw was geweest sedert mijn scheiding, dat ik er geen respect voor had getoond, dat het vaak niet meer waren dan speeltjes, met als enige functie het bevredigen van mijn ontemmelijke lusten. Toen werd me de vraag gesteld wie van deze vrouwen nu wel een geen speeltje was, of geweest was en ging ik het rijtje met mijn ogen af, en gaf er commentaar bij.

Het begon bij A.B., neen, dat was geen speeltje geweest, zei ik, dat was mijn oude schaakkameraadje.
Dan was A.?. aan de beurt. Neen, geen speeltje, daar had ik zelfs nooit iets mee gehad.
B.D. dan ? Neen, eigenlijk ook niet, die had ik onder mijn vleugels genomen om haar een andere wereld te leren kennen.
C... dan ? Absoluut niet, ok, ik had haar nooit de kans gegeven die ze verdiende maar ze was bijna een deel van mijn gezin geworden toen we samen waren.
P.C. ? Aub, die is buiten categorie.
K.C. was de volgende in de rij. Goh, mijn donskuikentje, die haar naam dankte aan de schattige donshaartjes op haar krachtig gevormde wangen. Dat was toch geen speeltje, dat was mijn donskuikentje die ik voorzichtig uit haar nestje had gehaald en kijk hoe ze daar nu zat, fier als een pauw om de woorden die ik over haar zei.
N.B. Hmm goh, wat kon ik daar over zeggen ? Slechts dit; To infinity and beyond !!!!

Terwijl ik zo het rijtje afging, zag ik beurtelings de betrokkene en beurtelings mezelf, ik straalde als een onecologische straatlamp toen ik me de tijden met hen herinnerde, stuk voor stuk en op het laatst kwam ik er achter dat er helemaal geen speeltjes waren geweest, dat ze allen wel méér waren geweest dan louter speelgoed, maar dat toegeven, toen, neen, dat zou onbricconiaans geweest zijn, dan had men door het pantser kunnen dringen en zou de kwetsbare ik aan de oppervlakte gekomen zijn, daar was toen de tijd nog niet rijp voor.

Onderweg

Wie gaat er nu op woensdag naar Kortrijk ?
Wie kruipt er in een riool als ze met mij iets heel anders kan doen ?
Daar heb je een punt.
Ja, dat is van te ... :-)

Grensrock

Ze wisselen elkaar graag af, mijn aapjes, het ene weekend heeft de ene wel iets om maf over te doen, het weekend daarop is het dan de beurt aan de andere, zo blijft het voor iedereen boeiend in elk geval. Maar organisatorisch wordt het er niet eenvoudiger op, het idee om elk weekend één kind bij me te hebben is enerzijds aanlokkelijk, anderzijds betekent het een ernstige inbreuk op mijn VRIJ-heid, maar het is een mogelijk optie.

Ondertussen lijkt hun moeder ook het noorden ietwat hervonden te hebben, het heeft lang geduurd, maar ze is er uiteindelijk in geslaagd in te zien dat ze niet perfect is, er zijn veel vrouwen die er nog veel van zouden kunnen leren op dat vlak, over ander vlakken laat ik me niet uit, dat zijn mijn zaken niet. Maar ik viel wel bijna van mijn stoel toen ze dat zomaar even droogweg toegaf op het terras voor het spookhuis, nauwelijks verstaanbaar door het kabaal dat uit dat ding kwam, ongelukkig gekozen locatie dus, maar goed, afstand bewaren is in deze wel geboden.

Grensrock zelf dan, vrijdag was heel aangenaam, de haan op stap met twee kippen, en wie kwam hij er weer tegen ? Juist ja, de schepen. Tja, moest ik aan achtervolgingswanen lijden, dan zou ik er nog iets van gaan denken, nu is het gewoon grappig. Maar er zijn zo nog wel grappige dingen, als ik op bezoek ga bij het milieumeisje denken haar collegas ondertussen dat ik een gemeenteraadslid ben. Tss dat is pas na de volgende verkiezingen hoor, mensen, en dan ben ik trouwens ineens burgemeester. Tenzij men me daartegen een kopje kleiner heeft gemaakt uiteraard, je moet van niets verschieten tegenwoordig.

Maar we zaten dus op grensrock, ik en Lian zaterdag, gelukkig voor hem (en mij) kwam hij daar een klasgenootje tegen waarmee hij in het kinderdorp kon spelen. Toch eventjes. Slechte pa die ik ben ging ik uiteraard om het half uur of zo wel eens kijken waar hij juist uithing, vooral zien dat hij niet in de vijver zat of boven op een dranghekken dus, maar neen, hij was altijd wel ergens braar met iets aan het spelen. En als hij het beu was als ik er langskwam, tja, dan mocht pa het overnemen he. Daar stond ik dus, in de kinderanimatietent, een giraffe verder af te schilderen tussen een hoop kinderen, met een monitrice die behoorlijk wat moeite deed om haar lach in te houden toen ze me zag knoeien. Volgende keer zal ik eens met haar lachen en haar dat kroontje van animatrice op haar kop zetten. Als je onhandig bent, dan ben je immers onhandig, en op de lijntjes knippen, neen, ik kan het nog altijd niet, zelfs niet op dikke lijntjes. Maar goed, de giraffe is afgeraakt, hij heeft een nek gekregen, waarna het leek alsof hij een gebroken nek had, dus daar klopte ook iets niet van, maar het idee was er wel en ik heb hem dan in mijn eigen gemaakte dierentuin gezet, anders had ik daar ook nog een hele dag mee mogen rondlopen op het festival, ik liep er al rond met twee ballonnen aan mijn rugzakje gebonden, tot groot jolijt van een aantal mensen.

Hoe dan ook, we hebben ons goed geamuseerd, zeker ook op de bungee-run, dat is een soort springkasteel, maar dan niet om op te springen, je wordt vastgemaakt aan een elastiek, krijgt een soort bordveger in je handen en dan is het de bedoeling zover mogelijk dat ding op het middenstuk te kleven. Om dat eenvoudiger te maken is zowel het middenstuk als de bordveger voorzien van klitteband. Lian wou dus regelmatig tegen mij 'strijden'. Tja, dat is een heel oneerlijke strijd he, dus dan doe je af en toe maar of je eens uitglijdt zodat die kleine ook een keer kan winnen en op andere keren leef je je volledig uit, wat maakt dat ik een keer bijna van het ding gedonderd ben omdat ik die elastiek te ver kon uitrekken, vijf centimeter verder en ik had behoorlijke hoofdpijn gehad, en voor één keer eens niet van mijn eigen gezeur. Nu bleef het beperkt tot het hangen tussen opblaastuig en de grond, eventjes, toch, toen bleek hoe sterk die elastieken juist zijn, behoorlijk sterk hoor, ik vloog holderdebolder over de kop terug naar achteren, maar was wel gewonnen. Laat het wel duidelijk zijn dat ik de enige volwassene was die van dat ding gebruik heeft gemaakt. Hmm als excuus gebruik ik dat Lian het wou, maar eigenlijk vond ik het zelf ook enorm plezant.

Missing things

Moesten er nog mensen zijn die me tussen vorige week dinsdag en deze avond een mail hebben gestuurd waarop ik niet heb geantwoord... ga er maar van uit dat ik hem niet heb ontvangen.

Mode

In de mode draait alles rond creativiteit en inventiviteit, bij gebrek aan voornoemde zaken neemt men zijn toevlucht tot retro-stijlen.
Het is volop zomer, op sommige plaatsen dan toch, en tijdens de zomer draag je best kledij die is aangepast aan de weersomstandigheden, niet enkel tijdens de zomer trouwens.
Tijdens de zomer draag je dus best korte kledij, als man zijn dat dan shorts. Maar vooraleer je een deftig exemplaar vindt, ben je toch weer een hoop tijd kwijt, dus voor mensen met weinig tijd is er een oplossing nodig. Deze bestaat uit het volgende, je neemt een lange broek, een schaar, draad en een naald.
Hoe ga je nu te werk ? Wel, eerst en vooral is het belangrijk om een fatsoenlijke lange broek te nemen, dus geen afgedragen exemplaar, dan krijg je immers een short die nergens op lijkt. Neem bij voorkeur een lange broek van recente datum die er nog goed uit ziet. Vervolgens neem je de schaar en knipt de pijpen af tot de gewenste lengte, of in dit geval korte, de uiteinden omzoom je met naald en draad en klaar is je short.
Zelf heb ik er onlangs drie gemaakt van lange broeken die toch niet gedragen zouden worden, en ze zitten als gegoten, nu nog wachten op de zomer.

Anoniempjes

Anonieme comments op de andere blogs zijn doorgegeven en vervolgens opgespoord, dit samen met zogenaamd 'per ongeluk' verzonden mails. De persoon die zich bezig houdt met deze anonieme comments wordt bij deze een laatste maal vriendelijk doch dringend verzocht mij en mijn gezin met rust te laten.

Pesterijtjes op het werk

Hey, wat brengt jou hier ?
Ha, ik kom je dat telefoonnummer geven in verband met die dioxines, ik moest toch naar de bank en dat is hier om de hoek, vandaar.
Oh tof, dank je.
No probs. Zeg, heb je toevallig al een verslag van de klimaatwerkgroep van vorige week ?
Officieel nog niet, neen, enkel een kladversie. Wil ze lezen ?
Ha ja, dan weet ik tenminste of ik iets gemist heb.
Ik zal het even afprinten dan. Tasje koffie ?
Sure, thanks.

(van aan het andere bureau word er voortdurend, zij het verdoken gekeken naar de mysterieuse, grijze man. Het brengen van het telefoonnummer was afgesproken werk, uiteraard)

Alsjeblief.
Dank je. Eens even doorlopen he. Ik hou je toch niet van je werk ?
Neen hoor, nog twintig minuutjes en mijn werkdag zit er op trouwens.
Pfff luxepaard.

(ze 'werkt' wat verder, aan de overkant is de situatie ongewijzigd)

Zeg, hoe noem je dat ding dat hier aan het plafond hangt ?
Welk ding ?
Boven je hoofd.
Een licht ?
Juist ja. En hoe schrijf je dat ?
L-I-C-H-T.
Ben je daar zeker van ?
Ja. Natuurlijk.
Oke, hoe zou je dan schrijven "het verslag ligt ter inzage ..."
Zeg dat ga ik niet helemaal spellen hoor.
Keppe ! Hoe zou je in die zin het woord 'ligt' schrijven ?
L-I-G-T.
Waarom staat het in je verslag dan met CH ?
Oeps, ja ik heb toch gezegd dat het maar een klad is.
Klad nog tot daar aan toe, daarom dat ik niets zeg over ontbrekende leestekens, hoofdletters, stopwoordjes, ... Maar zelfs in een kladje schrijf je ligt niet als licht he.
Auw. Wil je nog een tas koffie ?
Bah joat, kan er nog wel eentje in, het is toch weer beginnen druppelen blijkbaar.
Als je wil kan ik je dadelijk wel even een lift geven hoor.
Dat is lief van je, dank je.

(Mens aan de overkant snapt er niets meer van ondertussen)

Na nog wat vijven en zessen zijn we dan maar vertrokken, ik en het milieumeisje, voor het geval dat nog niet duidelijk was. Onderweg gaat de conversatie, vreemd genoeg, ergens heel anders over.

En wat vond je van haar ?
Hmmm ik weet het niet hoor, ik ga niet af op uiterlijk en ik heb er niet mee gepraat he, ze was te druk bezig met je andere collega.
Dat is geen collega van ons, die zit op een andere dienst, maar kwam even langs, er mankeert wel iets aan. Ik vond het wel opvallend dat ze zo stil was. (big smile)
Tja. Kan ik niet over oordelen natuurlijk.
Neen, maar ik wel. En ze zat de hele tijd naar je te staren.
Dat is me ook opgevallen, ja.
En al die collegas die zo plots toevallig op ons bureau moesten zijn ... dat is ook geen toeval hoor.
LOL. Ik heb zo het vermoeden dat je reputatie nu naar de vaantjes gaat zijn.
Ja, zeker omdat ze weten dat ik val op gasten met lang haar en zwarte kleren.
Ha ja ? Dat wist ik niet.
Neen, dat wist je niet, maar dat is wel zo.
Ach ja. Ik heb me goed geamuseerd in elk geval, moeten we vaker doen.
Zeker en vast. Maar ik ga je enkel voor je deur afzetten vandaag hoor, ik moet naar mijn ventje.
Jammer. Heb je gisteren niet naar je voeten gekregen omdat je zo laat was trouwens ?
Neen, het was vergadering he, en die kunnen wel eens uitlopen.
De uitlopers zijn net het leuke, ja. Allee, merci voor de lift en tot vanavond of morgen misschien he, als het mooi weer is toch.
Vanavond gaan we naar een vernissage, maar morgen kom ik wel.
En je husband niet ?
Neen, die mag niet mee.
Misschien maar goed ook. Ik ben wel eens benieuwd of je collega me nu vanavond gaat aanspreken als ze me tegenkomt.
Daar mag je zeker van zijn.
Kom bol het af, ik moet wat opruimen want krijg sebiet nog twee vrouwen op bezoek voor het weekend.
Speeltjes ?
Neen, mijn tijd van speeltjes is al een paar maanden voorbij hoor.
Maar je bent wel mijn speeltje he.
Neen hoor, ik ben je knuffelvriend en dat loopt soms uit de hand, dat is iets heeeeeel anders. Je weet dat ik niet tussen jou en je husband wil komen, daar komt alleen zever van.
Goed, dan ben je mijn knuffelvriend die op 20 cm afstand moet blijven en dat niet altijd doet.

Nog een knuffel en weg was ze weer. Binnen stond de puinhoop me op te wachten, afwas van de vorige week, drie bedden die dienden opgemaakt te worden, een paar kilo stof, een bureau vol troep, maar kon me niet deren, het feestweekend was begonnen, het was tijd om naar de kapper te gaan.

Yoghurtmails

Bedankt voor de yoghurtjes

?

Volgens mijn collega kwam hier een mysterieuze mooie grijze lange slanke man met een paardestaart (volgens haar woorden dan toch) een pak yoghurtjes afleveren, en blijkbaar zou ik dan weten waarom die hier gearriveerd zijn.....

Hmmmm dan was het iemand anders he, ik ben
1) niet mooi
2) niet grijs
3) loop al heel de dag met mijn haar los
4) niet mysterieus
dus ...

Wel mooi,
Een beetje grijs
Los of niet, kan ik niet over oordelen (ofwel heb ik de gekregen informatie al op mijn eigen manier geïnterpreteerd ?)
Mysterieus, toch wel denk ik
Was mijn collega een beetje lief voor je ?

Ken ik die dan ?

Die kon toch wel even drie minuten niet over je zwijgen ??
Donker haar, kort… zit bij mij op het bureau ?

Ben ik dan al ooit op je bureau geweest ?

Op mijn bureau niet,
Wel in mijn bureel

Wanneer dat dan ?

Vanmiddag ! J met yoghurtjes
Kijk, nu snel weg
Trein-huppel-tijd

(altijd leuk om een jarige te koeieneren als je vijf minuutjes tijd hebt)

Luieren

Zondagen dienen om te luieren, of om zondig gedrag te vertonen, maar dat laatste is niet aangewezen met kinderen in de buurt, dus deze zondag was een luierzondag. De zon was van de partij, er stond een zuchtje wind en ik was moe, de ideale luieringrediënten waren dus volop aanwezig.

Maar om effectief te kunnen luieren heb je wel een zekere rust en kalmte nodig, wat niet altijd evident is met kinderen in de buurt, die heb ik dus eerst gezegd dat ze de boom in konden, hetgeen ze overigens sowieso al van plan waren, met hun provisoire boomhut, hun bouwsel waarlangs het middagmaal omhoog wordt gehezen, het dartsbord op vijf meter hoogte, de boksbal daar nog boven, ze zitten daar goed, in hun boom. Ik sloeg wel even in paniek toen ik hun gesprekjes opving. Noten losmaken. Hoezo noten losmaken ? Het bleek om knopen te gaan gelukkig, er mankeren al noten genoeg nu Mr. Kapper besloten heeft de overhangende takken te 'trimmen'. Wat die mens tegen bomen heeft is me een raadsel, maar ze hangen over zijn draad, dus als hij die wil trimmen, kan ik daar niets aan doen. Of het nog normaal is dat hij de restanten dan over de draad in mijn tuin gooit, dat moet ik morgen eens uitzoeken, het lijkt me niet echt logisch, maar goed, op zich is dat geen ramp, die takken worden door de kids wel gebruikt om hun kamp, ergens anders in de tuin, verder van een omwalling te voorzien, nu nog een wachttoren en dat zal ook wel in orde zijn, laat de chinezen, de russen of de fransen dan maar eens proberen onze vesting in te nemen, het zal ze niet lukken, zeker niet nu de brandnetels weer twee meter hoog staan.

Maar ik was dus aan het luieren, of wou dat toch gaan doen. Rustig muziekje opgezet in de tuin, maar wel hard genoeg zodat ik het nog kon horen achter de vijver en dan gerekt en gestrekt op mijn luxetuinbed gaan relaxen, de meeste mensen zouden zo'n tuinbed een trampoline noemen, voor mij is het echter een tuinbed, het is het enige meubel dat voor mij geschikt is om langer dan een half uur op te liggen of zitten luieren, anders raak ik niet meer recht met mijn versleten rug. Kapotgeneukt wellicht en geen garantie meer op aanwezig.

Ik lag daar dus goed, min of meer, af en toe wat veel kabaal dat uit de boom omlaag denderde, maar de kids denderden niet omlaag dus kon het niet veel kwaad, ik sloot mijn ogen en dreef in gedachten weg, weg naar de vakantie toe, de muziek die opstond deed dienst als voorbereiding op de taal van ginderachter, vanwege te lui om een boek vast te pakken. Ik waande me in de bergen, op het strand, in de bossen -gesteld dat die daar zijn-, in tavernes, op terrasjes. Het was heerlijk.

Af en toe voelde ik iets kriebelen op mijn huid, wat me er aan deed denken dat ik me dringend zou moeten wassen, de helft van de tijd was het me niet duidelijk of ik nu stof rook van het huis, of stof dat op mijn lijf plakte, maar meestal bleken de kriebels geen stof te zijn, maar wel insecten, vliegen, bladluizen, enfin, al dat soort dingen dat je toch liever niet op je lijf hebt zitten, ik toch niet, maar mijn lijf is nogal onweerstaanbaar, ook voor insecten dus, hoewel, de muggen laten me nu toch al twee jaar met rust,misschien vinden ze me wel te oud.

Het ging me dus goed af daar, op het ligding, in de zon, met mijn thee, de muziek en vooral heel veel zin om te luieren, de kriebels voelde ik na een tijd nog wel, maar ik wist ondertussen wel ongeveer wat het allemaal zou zijn dus deed ik de moeite niet meer om mijn ogen nog open te doen, wat het lastig maakte om mijn thee verder uit te drinken trouwens.

En toch, op een gegeven moment voelde ik een vreemde kriebeling op mijn linker onderarm, ik dacht dat er een aap uit de boom was geklommen en me probeerde te verjagen van mijn plaatsje zodat hij de aap zou kunnen uithangen en over de schutting springend met de buren zou kunnen converseren, dus ik negeerde de kriebeling in eerste instantie. Tot ik door de input van auditieve impulsen door kreeg dat de twee apen nog altijd in de boom zaten en er dus geen van hen aan mijn lijf kon zitten prutsen. Dat kat dan ? Neen, die komt niet prutsen aan mijn lijf, die zaagt alleen maar en sluipt 's nachts in mijn slaapkamer om me dan wakker te maken zodat ik ze terug buitenzet. We zijn hier allemaal wel gek, ja.

Uiteindelijk deed ik dan toch maar de moeite om een oog half open te doen, maar het was het verkeerde oog, ik zag enkel het zwarte doek met daaronder een weelde aan onkruid. Het leek me dan ook verstandig het andere oog een keertje te proberen en jawel hoor, dat was met meer succes. Ik zag de lucht, de schutting en mijn arm. En op mijn arm zat er een spreeuw, enfin, die zat niet, die stond, ik weet niet of vogels wel kunnen zitten trouwens. Blijkbaar was ik zodanig aan het luieren dat ik er voor dat beestje uitzag als een tak. Misschien moet ik maar eens wat meer eten naar binnen spelen in de toekomst, dan zijn dergelijke vergissingen niet meer mogelijk. Tss, ik een tak, hoe komen ze er bij ? Ik lijk helemaal niet op een tak, hoewel ik best wel houterig kan overkomen. Maar een tak, neen dat ben ik echt niet. Denk ik.

The river

Papa, zal ik je eens vertellen van mijn avontuur aan de Leie ?
De uitspraak deed me terugdenken aan bijna een jaar geleden, toen ik een sms kreeg van iemand waarin de zinssnede 'avontuur aan de Leie' voor kwam. Als ik me niet vergis was dat de opener van dat bericht, een avontuur aan de Leie, ... . Ik begreep dat bericht toen niet duidelijk, wat ik me achteraf vaak heb beklaagd, maar goed, dat is een jaar geleden.

Een van mijn zonen had dus een avontuur aan de Leie beleefd, dat wou ik dan wel eens horen, ja, uiteraard. Ook ditmaal was er echter niet echt een touw vast te knopen aan het verhaal, toch niet toen we onderweg naar huis waren, ik te voet, de ene met zijn step, de andere op een skateboard. Met dat geratel van die wieltjes versta je ook nauwelijks iets. Ik kreeg een verhaal te horen waarbij hij zich verstopt had ergens achter een boom of zo en dat een vriendje van hem tegen zijn broer ging zeggen dat hij in de Leie gevallen was. Hmmm dat soort spelletjes ken ik wel, herken ik wel, op zich heeft het ook wel zijn humorgehalte, anderzijds, ik weet waar die dingen beginnen en ook hoe ze verder kunnen evolueren, dus het is toch in de gaten te houden.

Nadat dan was gebleken dat het een grap was, zijn ze verder beginnen spelen, onder een brug, proberen de duiven daar weg te jagen door er met een plastic flesje naar te werpen, ook niet echt stichtend gedrag maar ik denk niet dat duiven doodgaan van een plastic flesje dat naar hun wordt gesmeten en je kan moeilijk van je oren maken om iets dat dagen daarvoor gebeurd is zonder dat je er bij was, dus laat ik hem zijn verhaal maar verder vertellen.

Tot we thuis waren dan toch, toen kreeg ik de rest van het verhaal te horen, op een bepaald moment valt het flesje omlaag, tegen een pijler en 'duikt' hij er achter om het te vangen, met als gevolg dat zowel hijzelf als het flesje effectief in de Leie belanden. En ja, daar lag hij dan he, hij kon zich nog net vastgrijpen aan een stel takken om niet weg te drijven, maar terug op de oever geraken, dat bleek dus niet te lukken. Zijn vriendje kon hem ook niet helpen, toch niet zonder er zelf ook in te donderen, dus die moest machteloos toezien, probeerde zijn broer nog te verwittigen, maar uiteraard hechtte die geen geloof meer aan een Leieverhaal, en dat is nu net het risico van zo'n verhaaltjes te verzinnen. Trust me on this one.

Op een bepaald moment is er dan een oudere man gepasseerd die gelukkig een gsm bij had en zo de hulpdiensten heeft kunnen verwittigen, ondertussen was exemplaar twee toch maar op weg naar huis om moeder de gans op de hoogte te brengen, zij zou arriveren nadat nummer één al uit het water was gered door de brandweer. Veilige speelomgeving zullen we het maar noemen, in elk geval veiliger dan een verlaten parking.

Maar ja, het zijn en het blijven uiteraard apen, dus eens hij uit het water is gered, valt zijn eurocent dat er wel een reden was waarom hij daarin terecht was gekomen, hun plastic fles (of wat het dan ook juist was) lag immers nog in het water en dreef verder af richting Wevelgem. Dus zodra hij terug wat opgewarmd was met een thermisch deken vond mijnheer er niet beter op dan terug in de rivier te springen om zijn ding te gaan ophalen. Consternatie alom bij de hulpdiensten uiteraard.

Men heeft hem er terug uitgehaald, en het flesje dan ook maar en vervolgens zijn ze hem gaan droppen in het ziekenhuis, afdeling psychiatrie waar men hem dan heeft proberen duidelijk te maken dat plastic flesjes vervangbaar zijn. Morgen ga ik een voorraad ervan in huis halen om hem dat nog maar eens duidelijk te maken. En verder, ach, het zijn jongens, die halen toeren uit die niet altijd verantwoord zijn, het is de taak van de ouders om te superviseren wat dat betreft. Zelf ben ik als kind ook wel eens door het ijs gezakt onder een brug, hoewel mijn vader me had gezegd dat ik niet onder de brug mocht schaatsen. Het resultaat was een natte broek en een ferme stamp onder mijn kont nadat hij me uit het water had gevist. Het grote verschil is dus dat hij er toen bij was en dat mijn aap daar was zonder toezicht. Maar als ouder kan je ook niet altijd overal tegelijk zijn, je kan niet én onder een brug zijn waar je kinders aan het spelen zijn, én ... ergens anders dus.

De rest van hun verhaal was overigens veel aangenamer om horen, dat ze een advocaat nodig hebben, dat ze voor mijn vaderdag iets gemaakt hebben dat lijkt op pudding, dat je op een ijsje kan doen, waar alcohol in zit. Hmm ... wat zouden ze toch gemaakt hebben ? Drie zottekes bij elkaar, het weekend beloofd leuk te worden, waar we het ook mogen gaan doorbrengen.