Puk, het katbeest dat hier ronddoolt en de oren van mijn kop zeurt heeft de pech een vrouwtje te zijn. Nu heeft ze daar zelf wellicht niet veel last van, maar het maakt wel dat ze zwanger kan worden als ze niet uit haar doppen kijkt, en katten hebben op dat gebied niet echt de reputatie voorzichtig te zijn.
Maar, ik vind het niet kunnen om het beestje te laten steriliseren, ik zou ook niet willen als een kat op dat gebied over mij zou beslissen, dus krijgt Puk de pil (als ik het niet vergeet). Zo’n doosje pillen gaat ongeveer een half jaar mee, gelukkig, maar het is wel een hormonaal preparaat en dus niet vrij te verkrijgen, je hebt een voorschrift nodig, in dit geval dus van een dierenarts.
De vorige keer dat haar pillen op waren ben ik dan ook naar de dierenarts geweest, waar mijn mond zowat openviel van verbazing omdat het een enorm knappe vrouw is. Ik had Puk toen niet meegenomen, ik zou ook absoluut niet weten hoe ik die op mijn fiets moet gaan meezeulen. Maar toen kreeg ik wel te horen dat ik haar volgende keer ging moeten meebrengen. Hormonen zijn namelijk niet zo onschuldig, je kan ook als mens die pillen slikken om je sportieve prestaties te bevorderen bv. Dus nu de pillen weer op zijn, ga ik toch met de kat naar de dierenarts moeten. Tenzij...
Op een nacht, toen ik weer eens niet kon slapen, vroeg ik me af of die dierenarts geen huisbezoeken zou afleggen en dat heb ik dan de volgende dag ook maar eens nagezien, en ja hoor, ze doet ook huisbezoeken. Ik ben er dan ook binnengestapt om haar uit te leggen hoe de situatie zat en met de vraag of ze tijd had om eens langs te komen. Dat bleek geen enkel probleem te zijn, ik moest er dan wel voor zorgen dat het beestje op dat moment thuis was, maar dat is ze meestal.
Nu heeft Puk een eigenaardige gewoonte, soit, ze heeft er veel maar die doen nu niet ter zake. Puk is namelijk asociaal, dat zal ze wel van mij hebben overgenomen. Als er bezoek is, dan wordt dat bezoek straal genegeer door Puk en dan komt ze op mijn schoot zitten, tenzij dat bezoek naast me in de zetel zit, dan kruipt ze op schoot bij het bezoek.
Toen de dierenarts hier was, was het dan ook logisch dat ze die straal negeerde, meer zelfs, op het moment dat de dierenarts naar me toe kwam om Puk te onderzoeken terwijl ze op mijn schoot zat, stoof ze er vandoor en verstopte ze zich. Er was niets aan te doen, behalve dan vertellen hoe het beestje in elkaar stak en wanneer ze naar wie ging. De conclusie lag dan ook voor de hand, de dierenarts zou naast me op de zetel moeten komen zitten als ze Puk wou onderzoeken. En dat hebben we dan ook maar gedaan, gezellig onder het dekentje, wachtend tot de kat zou komen uit jaloezie.
Aangezien Puk ondertussen al langs de tuin was verdwenen is ze niet onderzocht geweest, maar we hebben ons verder wel goed geamuseerd onder dat dekentje, wat eigenlijk ook heel de bedoeling van dat bezoek aan huis was.
woensdag 10 oktober 2007
donderdag 28 juni 2007
Justitia
Tijdens slapeloze nachten, en die gaan er kortelings nog veel zijn vrees ik, dwalen de gedachten een beetje af bij momenten, de fantasie slaat op hol, of is het de angst ?
Net zat ik in een rechtszaal, niet voor het eerst deze dagen trouwens. Het draaide om mijn moraal, mijn manier van omgaan met vrouwen, het totale gebrek aan respect dat ik voor ze heb, of lijk te hebben, of gehad te hebben, de zaak is nog lopende, ziet u.
Ik zat daar als beklaagde op de getuigenbank, in een zaal, volgestouwd met exen van me, het was me een zicht hoor. De exen zaten naast elkaar op een rij, of op twee rijen, dat was niet echt duidelijk, verder zat er nog wel wat publiek en ook een twaalfkoppige jury. Het moet dus een assisenzaak zijn geweest.
Ik had reeds verteld hoe ik met vrouwen omging, dat ik ze niet trouw was geweest sedert mijn scheiding, dat ik er geen respect voor had getoond, dat het vaak niet meer waren dan speeltjes, met als enige functie het bevredigen van mijn ontemmelijke lusten. Toen werd me de vraag gesteld wie van deze vrouwen nu wel een geen speeltje was, of geweest was en ging ik het rijtje met mijn ogen af, en gaf er commentaar bij.
Het begon bij A.B., neen, dat was geen speeltje geweest, zei ik, dat was mijn oude schaakkameraadje.
Dan was A.?. aan de beurt. Neen, geen speeltje, daar had ik zelfs nooit iets mee gehad.
B.D. dan ? Neen, eigenlijk ook niet, die had ik onder mijn vleugels genomen om haar een andere wereld te leren kennen.
C... dan ? Absoluut niet, ok, ik had haar nooit de kans gegeven die ze verdiende maar ze was bijna een deel van mijn gezin geworden toen we samen waren.
P.C. ? Aub, die is buiten categorie.
K.C. was de volgende in de rij. Goh, mijn donskuikentje, die haar naam dankte aan de schattige donshaartjes op haar krachtig gevormde wangen. Dat was toch geen speeltje, dat was mijn donskuikentje die ik voorzichtig uit haar nestje had gehaald en kijk hoe ze daar nu zat, fier als een pauw om de woorden die ik over haar zei.
N.B. Hmm goh, wat kon ik daar over zeggen ? Slechts dit; To infinity and beyond !!!!
Terwijl ik zo het rijtje afging, zag ik beurtelings de betrokkene en beurtelings mezelf, ik straalde als een onecologische straatlamp toen ik me de tijden met hen herinnerde, stuk voor stuk en op het laatst kwam ik er achter dat er helemaal geen speeltjes waren geweest, dat ze allen wel méér waren geweest dan louter speelgoed, maar dat toegeven, toen, neen, dat zou onbricconiaans geweest zijn, dan had men door het pantser kunnen dringen en zou de kwetsbare ik aan de oppervlakte gekomen zijn, daar was toen de tijd nog niet rijp voor.
Net zat ik in een rechtszaal, niet voor het eerst deze dagen trouwens. Het draaide om mijn moraal, mijn manier van omgaan met vrouwen, het totale gebrek aan respect dat ik voor ze heb, of lijk te hebben, of gehad te hebben, de zaak is nog lopende, ziet u.
Ik zat daar als beklaagde op de getuigenbank, in een zaal, volgestouwd met exen van me, het was me een zicht hoor. De exen zaten naast elkaar op een rij, of op twee rijen, dat was niet echt duidelijk, verder zat er nog wel wat publiek en ook een twaalfkoppige jury. Het moet dus een assisenzaak zijn geweest.
Ik had reeds verteld hoe ik met vrouwen omging, dat ik ze niet trouw was geweest sedert mijn scheiding, dat ik er geen respect voor had getoond, dat het vaak niet meer waren dan speeltjes, met als enige functie het bevredigen van mijn ontemmelijke lusten. Toen werd me de vraag gesteld wie van deze vrouwen nu wel een geen speeltje was, of geweest was en ging ik het rijtje met mijn ogen af, en gaf er commentaar bij.
Het begon bij A.B., neen, dat was geen speeltje geweest, zei ik, dat was mijn oude schaakkameraadje.
Dan was A.?. aan de beurt. Neen, geen speeltje, daar had ik zelfs nooit iets mee gehad.
B.D. dan ? Neen, eigenlijk ook niet, die had ik onder mijn vleugels genomen om haar een andere wereld te leren kennen.
C... dan ? Absoluut niet, ok, ik had haar nooit de kans gegeven die ze verdiende maar ze was bijna een deel van mijn gezin geworden toen we samen waren.
P.C. ? Aub, die is buiten categorie.
K.C. was de volgende in de rij. Goh, mijn donskuikentje, die haar naam dankte aan de schattige donshaartjes op haar krachtig gevormde wangen. Dat was toch geen speeltje, dat was mijn donskuikentje die ik voorzichtig uit haar nestje had gehaald en kijk hoe ze daar nu zat, fier als een pauw om de woorden die ik over haar zei.
N.B. Hmm goh, wat kon ik daar over zeggen ? Slechts dit; To infinity and beyond !!!!
Terwijl ik zo het rijtje afging, zag ik beurtelings de betrokkene en beurtelings mezelf, ik straalde als een onecologische straatlamp toen ik me de tijden met hen herinnerde, stuk voor stuk en op het laatst kwam ik er achter dat er helemaal geen speeltjes waren geweest, dat ze allen wel méér waren geweest dan louter speelgoed, maar dat toegeven, toen, neen, dat zou onbricconiaans geweest zijn, dan had men door het pantser kunnen dringen en zou de kwetsbare ik aan de oppervlakte gekomen zijn, daar was toen de tijd nog niet rijp voor.
woensdag 27 juni 2007
Onderweg
Wie gaat er nu op woensdag naar Kortrijk ?
Wie kruipt er in een riool als ze met mij iets heel anders kan doen ?
Daar heb je een punt.
Ja, dat is van te ... :-)
Wie kruipt er in een riool als ze met mij iets heel anders kan doen ?
Daar heb je een punt.
Ja, dat is van te ... :-)
dinsdag 26 juni 2007
Grensrock
Ze wisselen elkaar graag af, mijn aapjes, het ene weekend heeft de ene wel iets om maf over te doen, het weekend daarop is het dan de beurt aan de andere, zo blijft het voor iedereen boeiend in elk geval. Maar organisatorisch wordt het er niet eenvoudiger op, het idee om elk weekend één kind bij me te hebben is enerzijds aanlokkelijk, anderzijds betekent het een ernstige inbreuk op mijn VRIJ-heid, maar het is een mogelijk optie.
Ondertussen lijkt hun moeder ook het noorden ietwat hervonden te hebben, het heeft lang geduurd, maar ze is er uiteindelijk in geslaagd in te zien dat ze niet perfect is, er zijn veel vrouwen die er nog veel van zouden kunnen leren op dat vlak, over ander vlakken laat ik me niet uit, dat zijn mijn zaken niet. Maar ik viel wel bijna van mijn stoel toen ze dat zomaar even droogweg toegaf op het terras voor het spookhuis, nauwelijks verstaanbaar door het kabaal dat uit dat ding kwam, ongelukkig gekozen locatie dus, maar goed, afstand bewaren is in deze wel geboden.
Grensrock zelf dan, vrijdag was heel aangenaam, de haan op stap met twee kippen, en wie kwam hij er weer tegen ? Juist ja, de schepen. Tja, moest ik aan achtervolgingswanen lijden, dan zou ik er nog iets van gaan denken, nu is het gewoon grappig. Maar er zijn zo nog wel grappige dingen, als ik op bezoek ga bij het milieumeisje denken haar collegas ondertussen dat ik een gemeenteraadslid ben. Tss dat is pas na de volgende verkiezingen hoor, mensen, en dan ben ik trouwens ineens burgemeester. Tenzij men me daartegen een kopje kleiner heeft gemaakt uiteraard, je moet van niets verschieten tegenwoordig.
Maar we zaten dus op grensrock, ik en Lian zaterdag, gelukkig voor hem (en mij) kwam hij daar een klasgenootje tegen waarmee hij in het kinderdorp kon spelen. Toch eventjes. Slechte pa die ik ben ging ik uiteraard om het half uur of zo wel eens kijken waar hij juist uithing, vooral zien dat hij niet in de vijver zat of boven op een dranghekken dus, maar neen, hij was altijd wel ergens braar met iets aan het spelen. En als hij het beu was als ik er langskwam, tja, dan mocht pa het overnemen he. Daar stond ik dus, in de kinderanimatietent, een giraffe verder af te schilderen tussen een hoop kinderen, met een monitrice die behoorlijk wat moeite deed om haar lach in te houden toen ze me zag knoeien. Volgende keer zal ik eens met haar lachen en haar dat kroontje van animatrice op haar kop zetten. Als je onhandig bent, dan ben je immers onhandig, en op de lijntjes knippen, neen, ik kan het nog altijd niet, zelfs niet op dikke lijntjes. Maar goed, de giraffe is afgeraakt, hij heeft een nek gekregen, waarna het leek alsof hij een gebroken nek had, dus daar klopte ook iets niet van, maar het idee was er wel en ik heb hem dan in mijn eigen gemaakte dierentuin gezet, anders had ik daar ook nog een hele dag mee mogen rondlopen op het festival, ik liep er al rond met twee ballonnen aan mijn rugzakje gebonden, tot groot jolijt van een aantal mensen.
Hoe dan ook, we hebben ons goed geamuseerd, zeker ook op de bungee-run, dat is een soort springkasteel, maar dan niet om op te springen, je wordt vastgemaakt aan een elastiek, krijgt een soort bordveger in je handen en dan is het de bedoeling zover mogelijk dat ding op het middenstuk te kleven. Om dat eenvoudiger te maken is zowel het middenstuk als de bordveger voorzien van klitteband. Lian wou dus regelmatig tegen mij 'strijden'. Tja, dat is een heel oneerlijke strijd he, dus dan doe je af en toe maar of je eens uitglijdt zodat die kleine ook een keer kan winnen en op andere keren leef je je volledig uit, wat maakt dat ik een keer bijna van het ding gedonderd ben omdat ik die elastiek te ver kon uitrekken, vijf centimeter verder en ik had behoorlijke hoofdpijn gehad, en voor één keer eens niet van mijn eigen gezeur. Nu bleef het beperkt tot het hangen tussen opblaastuig en de grond, eventjes, toch, toen bleek hoe sterk die elastieken juist zijn, behoorlijk sterk hoor, ik vloog holderdebolder over de kop terug naar achteren, maar was wel gewonnen. Laat het wel duidelijk zijn dat ik de enige volwassene was die van dat ding gebruik heeft gemaakt. Hmm als excuus gebruik ik dat Lian het wou, maar eigenlijk vond ik het zelf ook enorm plezant.
Ondertussen lijkt hun moeder ook het noorden ietwat hervonden te hebben, het heeft lang geduurd, maar ze is er uiteindelijk in geslaagd in te zien dat ze niet perfect is, er zijn veel vrouwen die er nog veel van zouden kunnen leren op dat vlak, over ander vlakken laat ik me niet uit, dat zijn mijn zaken niet. Maar ik viel wel bijna van mijn stoel toen ze dat zomaar even droogweg toegaf op het terras voor het spookhuis, nauwelijks verstaanbaar door het kabaal dat uit dat ding kwam, ongelukkig gekozen locatie dus, maar goed, afstand bewaren is in deze wel geboden.
Grensrock zelf dan, vrijdag was heel aangenaam, de haan op stap met twee kippen, en wie kwam hij er weer tegen ? Juist ja, de schepen. Tja, moest ik aan achtervolgingswanen lijden, dan zou ik er nog iets van gaan denken, nu is het gewoon grappig. Maar er zijn zo nog wel grappige dingen, als ik op bezoek ga bij het milieumeisje denken haar collegas ondertussen dat ik een gemeenteraadslid ben. Tss dat is pas na de volgende verkiezingen hoor, mensen, en dan ben ik trouwens ineens burgemeester. Tenzij men me daartegen een kopje kleiner heeft gemaakt uiteraard, je moet van niets verschieten tegenwoordig.
Maar we zaten dus op grensrock, ik en Lian zaterdag, gelukkig voor hem (en mij) kwam hij daar een klasgenootje tegen waarmee hij in het kinderdorp kon spelen. Toch eventjes. Slechte pa die ik ben ging ik uiteraard om het half uur of zo wel eens kijken waar hij juist uithing, vooral zien dat hij niet in de vijver zat of boven op een dranghekken dus, maar neen, hij was altijd wel ergens braar met iets aan het spelen. En als hij het beu was als ik er langskwam, tja, dan mocht pa het overnemen he. Daar stond ik dus, in de kinderanimatietent, een giraffe verder af te schilderen tussen een hoop kinderen, met een monitrice die behoorlijk wat moeite deed om haar lach in te houden toen ze me zag knoeien. Volgende keer zal ik eens met haar lachen en haar dat kroontje van animatrice op haar kop zetten. Als je onhandig bent, dan ben je immers onhandig, en op de lijntjes knippen, neen, ik kan het nog altijd niet, zelfs niet op dikke lijntjes. Maar goed, de giraffe is afgeraakt, hij heeft een nek gekregen, waarna het leek alsof hij een gebroken nek had, dus daar klopte ook iets niet van, maar het idee was er wel en ik heb hem dan in mijn eigen gemaakte dierentuin gezet, anders had ik daar ook nog een hele dag mee mogen rondlopen op het festival, ik liep er al rond met twee ballonnen aan mijn rugzakje gebonden, tot groot jolijt van een aantal mensen.
Hoe dan ook, we hebben ons goed geamuseerd, zeker ook op de bungee-run, dat is een soort springkasteel, maar dan niet om op te springen, je wordt vastgemaakt aan een elastiek, krijgt een soort bordveger in je handen en dan is het de bedoeling zover mogelijk dat ding op het middenstuk te kleven. Om dat eenvoudiger te maken is zowel het middenstuk als de bordveger voorzien van klitteband. Lian wou dus regelmatig tegen mij 'strijden'. Tja, dat is een heel oneerlijke strijd he, dus dan doe je af en toe maar of je eens uitglijdt zodat die kleine ook een keer kan winnen en op andere keren leef je je volledig uit, wat maakt dat ik een keer bijna van het ding gedonderd ben omdat ik die elastiek te ver kon uitrekken, vijf centimeter verder en ik had behoorlijke hoofdpijn gehad, en voor één keer eens niet van mijn eigen gezeur. Nu bleef het beperkt tot het hangen tussen opblaastuig en de grond, eventjes, toch, toen bleek hoe sterk die elastieken juist zijn, behoorlijk sterk hoor, ik vloog holderdebolder over de kop terug naar achteren, maar was wel gewonnen. Laat het wel duidelijk zijn dat ik de enige volwassene was die van dat ding gebruik heeft gemaakt. Hmm als excuus gebruik ik dat Lian het wou, maar eigenlijk vond ik het zelf ook enorm plezant.
Missing things
Moesten er nog mensen zijn die me tussen vorige week dinsdag en deze avond een mail hebben gestuurd waarop ik niet heb geantwoord... ga er maar van uit dat ik hem niet heb ontvangen.
Mode
In de mode draait alles rond creativiteit en inventiviteit, bij gebrek aan voornoemde zaken neemt men zijn toevlucht tot retro-stijlen.
Het is volop zomer, op sommige plaatsen dan toch, en tijdens de zomer draag je best kledij die is aangepast aan de weersomstandigheden, niet enkel tijdens de zomer trouwens.
Tijdens de zomer draag je dus best korte kledij, als man zijn dat dan shorts. Maar vooraleer je een deftig exemplaar vindt, ben je toch weer een hoop tijd kwijt, dus voor mensen met weinig tijd is er een oplossing nodig. Deze bestaat uit het volgende, je neemt een lange broek, een schaar, draad en een naald.
Hoe ga je nu te werk ? Wel, eerst en vooral is het belangrijk om een fatsoenlijke lange broek te nemen, dus geen afgedragen exemplaar, dan krijg je immers een short die nergens op lijkt. Neem bij voorkeur een lange broek van recente datum die er nog goed uit ziet. Vervolgens neem je de schaar en knipt de pijpen af tot de gewenste lengte, of in dit geval korte, de uiteinden omzoom je met naald en draad en klaar is je short.
Zelf heb ik er onlangs drie gemaakt van lange broeken die toch niet gedragen zouden worden, en ze zitten als gegoten, nu nog wachten op de zomer.
Het is volop zomer, op sommige plaatsen dan toch, en tijdens de zomer draag je best kledij die is aangepast aan de weersomstandigheden, niet enkel tijdens de zomer trouwens.
Tijdens de zomer draag je dus best korte kledij, als man zijn dat dan shorts. Maar vooraleer je een deftig exemplaar vindt, ben je toch weer een hoop tijd kwijt, dus voor mensen met weinig tijd is er een oplossing nodig. Deze bestaat uit het volgende, je neemt een lange broek, een schaar, draad en een naald.
Hoe ga je nu te werk ? Wel, eerst en vooral is het belangrijk om een fatsoenlijke lange broek te nemen, dus geen afgedragen exemplaar, dan krijg je immers een short die nergens op lijkt. Neem bij voorkeur een lange broek van recente datum die er nog goed uit ziet. Vervolgens neem je de schaar en knipt de pijpen af tot de gewenste lengte, of in dit geval korte, de uiteinden omzoom je met naald en draad en klaar is je short.
Zelf heb ik er onlangs drie gemaakt van lange broeken die toch niet gedragen zouden worden, en ze zitten als gegoten, nu nog wachten op de zomer.
Anoniempjes
Anonieme comments op de andere blogs zijn doorgegeven en vervolgens opgespoord, dit samen met zogenaamd 'per ongeluk' verzonden mails. De persoon die zich bezig houdt met deze anonieme comments wordt bij deze een laatste maal vriendelijk doch dringend verzocht mij en mijn gezin met rust te laten.
Abonneren op:
Reacties (Atom)